Sabah 4:40’ta Daniel üzerimdeki battaniyeyi çekti.
— Kalk. Annem ilaçlarını almadan önce yulaf lapası yemeli.
Gözlerimi açtığımda kapının yanında Lorraine’i gördüm. Üstelik benim sabahlığımı giymişti.
— Burada ne yapıyor?
Daniel hiç tereddüt etmeden cevap verdi:
— Birkaç ay bizimle kalacak.
Doğruldum.
— Bana sormadan anneni evimize mi taşıdın?
Lorraine gülümsedi.
— Aile davet beklemez.
Altı yıldır bu evde huzuru korumaya çalışan kişi bendim. Yemekleri hazırlıyor, faturaları takip ediyor, Daniel’ın unuttuğu randevuları hatırlıyor, annesini doktora götürüyordum. Bir keresinde terfimi bile ertelemiştim çünkü Daniel, “Evin sana daha çok ihtiyacı var,” demişti.
Şimdi ise saat daha beş bile olmadan bana emir veriyordu.
— İlaçları mavi kutuda. Yulaf şekersiz olsun. Kahveyi de unutma.
— Beni bunun için mi uyandırdın?
Gözlerini devirdi.
— Her şeyi drama çevirmek zorunda değilsin.
Lorraine de ekledi:
— İyi bir eşe bunları söylemek gerekmez.
İşte o anda içimde bir şey koptu.
Ama bağırmadım.
— Tamam.
Daniel kazandığını düşündü.
Ben ise mutfağa gitmek yerine misafir odasına geçtim ve bavulumu çıkardım. Kıyafetlerimi, dizüstü bilgisayarımı ve çalışma masamdaki kilitli çekmecede duran kırmızı dosyayı yerleştirdim.
Daniel kapıda belirdi.
— Ne yapıyorsun?
— Gidiyorum.
Güldü.
— Yulaf yüzünden mi?
— Hayır. Altı yıl yüzünden.
Sonra bana bunun “onun da evi” olduğunu söyledi.
Oysa ev, evlenmeden önce rahmetli teyzemden bana kalmıştı. Borcu yoktu ve tapuda yalnızca benim ismim bulunuyordu.
Dahası, Daniel’ın gururla kendi kurduğunu söylediği danışmanlık şirketinin ilk iki yılını da ben finanse etmiştim. Tüm ödemeler imzalı borç sözleşmeleriyle kayıt altındaydı.
Son aylarda ise şirket hesabından yapılan kişisel harcamalar dikkatimi çekmişti.
Belgeler kırmızı dosyadaydı.
Lorraine çıkarken arkamdan seslendi:
— Birkaç güne yalvararak dönersin.
Kapıyı açtım.
— O zamana kadar yulafın nerede olduğunu öğrenirsiniz.
Üç gün sonra Daniel aradı.
Sesi titriyordu.
— Lütfen eve dön. Korkunç bir şey oldu.
İlk anda Lorraine’e bir şey olduğunu düşündüm.
Yanılmışım.
Daniel’ın şirket muhasebecisi, hesaplarda açıklanamayan kişisel harcamaları fark etmiş ve bazı ödemeler hakkında belge istemişti. Daniel ise gerekli sözleşmelerin ve kayıtların nerede olduğunu bilmiyordu.
Çünkü yıllardır tüm düzeni ben tutuyordum.
— Kırmızı dosyayı getirmen gerekiyor — dedi.
— Hayır.
— Esme, şirketim batabilir!
— O şirketi kurtarmak artık benim görevim değil.
Aynı gün bir avukatla görüştüm.
Bana verdiğim şirket kredilerinin geri ödenmesini resmen talep ettik. Ayrıca Daniel’a evin bana ait olduğunu ve Lorraine’in kalmasına izin vermediğimi bildiren yazılı bir ihtar gönderdik.
Bir hafta sonra Daniel ve annesi evden ayrıldı.
Daniel önce beni suçladı. Sonra yalvardı. Ardından yine öfkelendi.
Hiçbiri kararımı değiştirmedi.
Şirketindeki sorunları muhasebecisiyle çözmek zorunda kaldı. Benim verdiğim borçların bir kısmını geri ödeme planına bağladı.
Lorraine başka bir akrabasının yanına taşındı.
Ben ise yıllar önce ertelediğim kariyer fırsatının benzerini yakaladım ve bu kez kabul ettim.
Birkaç ay sonra boşanmamız tamamlandı.
İlk kez kendi evimde yalnız uyuduğum gece telefonumu sessize aldım.
Alarmı sabah 7:30’a kurdum.
Ertesi sabah gözlerimi açtığımda ev sessizdi.
Kimse battaniyemi çekmedi.
Kimse kahve istemedi.
Kimse bana iyi bir eş olmanın ne anlama geldiğini anlatmadı.
O sabah kahvaltıda kendime yulaf yaptım.
Ama bu kez yalnızca istediğim için.