İstanbul’un en seçkin restoranlarından birinde verilen aile yemeği, Selin için sıradan bir kutlama gibi başlamıştı.
Masada pahalı şaraplar, kristal bardaklar ve kusursuz hazırlanmış tabaklar vardı. Selin’in boynundaki elmas kolye, salonun sıcak ışığında parlıyordu. Karşısında kocası Kerem, yanında ise yıllardır görmezden gelmeyi tercih ettiği kayınpederi Nihat Bey oturuyordu.
Selin o akşam kendinden emindi.
Çünkü birkaç saat önce Kerem ona, aile şirketinin yönetiminin tamamen kendilerine geçeceğini söylemişti.
Nihat Bey yetmiş yaşına yaklaşmıştı ve artık işlerden çekilmek istiyordu. Selin’e göre bundan sonra şirketin gerçek patronu Kerem olacaktı.
Ve doğal olarak onun yanında Selin bulunacaktı.
—Sonunda hayatımızı kimseye hesap vermeden yaşayacağız, demişti Selin restorana gelmeden önce.
Kerem yalnızca gülümsemişti.
Fakat ana yemek servis edildikten birkaç dakika sonra masaya siyah takım elbiseli bir adam yaklaştı. Elinde kahverengi bir dosya vardı.
Selin kaşlarını çattı.
—Bu da kim?
Nihat Bey sakin bir sesle cevap verdi.
—Avukatım.
Masadaki hava bir anda değişti.
Avukat dosyayı açarak birkaç belgeyi masaya bıraktı.
Selin ilk başta bunun şirket hisselerinin Kerem’e devredilmesiyle ilgili olduğunu düşündü.
Hatta gülümsedi.
Fakat Kerem belgeyi okumaya başladığında yüzündeki ifade değişti.
—Baba… bu ne?
Nihat Bey çatalını bıraktı.
—Gerçek.
Selin belgeyi Kerem’in elinden aldı.
Şirket hisselerinin büyük bölümü Kerem’e değil, “Yalçın Eğitim Vakfı” adlı bir kuruma devredilmişti.
Selin öfkeyle başını kaldırdı.
—Bu bir şaka mı?
Nihat Bey ona uzun uzun baktı.
—Hayır.
Yıllardır kimsenin bilmediği bir hikâye o gece ilk kez ortaya çıktı.
Nihat Bey gençliğinde zengin değildi.
Yirmi üç yaşındayken İstanbul’a cebinde çok az parayla gelmiş, bir tamirhanede çalışmaya başlamıştı. Geceleri depoda uyuyor, gündüzleri ise ne iş verilirse yapıyordu.
Bir gün üniversite öğrencisi olan Leyla adında genç bir kadınla tanışmıştı.
Leyla, Nihat’ın daha iyi bir hayat kurabileceğine inanan ilk insandı.
Ona İngilizce öğretmiş, şirket kurmak için gerekli evrakları hazırlamasına yardım etmiş ve ailesinden kalan küçük birikimini Nihat’ın ilk dükkânını açabilmesi için vermişti.
Yıllar sonra o küçük dükkân büyük bir şirkete dönüşmüştü.
Nihat ve Leyla evlenmiş, Kerem dünyaya gelmişti.
Fakat Leyla, Kerem henüz dokuz yaşındayken hayatını kaybetmişti.
Ölmeden kısa süre önce kocasından tek bir şey istemişti:
“Bir gün gerçekten zengin olursak, bizim gibi şansı olmayan çocukları unutma.”
Nihat Bey bu sözü hiç unutmamıştı.
Yıllar sonra vakfı kurmuş, yüzlerce öğrencinin eğitim masraflarını karşılamıştı.
Kerem bunu biliyordu.
Selin ise bilmiyordu.
Daha doğrusu hiçbir zaman merak etmemişti.
Son üç yıl içinde Nihat Bey, oğlunun giderek değiştiğini fark etmişti. Kerem eskiden çalışkan ve mütevazı bir adamdı. Fakat Selin’le evlendikten sonra lüks, statü ve insanların ne düşündüğü hayatlarının merkezine yerleşmişti.
Selin şirket çalışanlarına tepeden bakıyor, Nihat’ın yıllardır desteklediği vakfı ise “gereksiz bir para kaybı” olarak görüyordu.
En kötüsü birkaç hafta önce yaşanmıştı.
Selin, Kerem’e vakfın kapatılması hâlinde elde kalacak parayla Bodrum’da büyük bir villa satın alabileceklerini söylemişti.
Nihat Bey konuşmanın tamamını tesadüfen duymuştu.
O gece kararını vermişti.
—Yani bütün şirketi yabancılara mı bırakıyorsunuz? diye bağırdı Selin.
—Yabancılara değil, diye cevap verdi Nihat. Geleceği olmayan çocuklara bırakıyorum.
—Peki Kerem?
Nihat Bey oğluna döndü.
—Kerem hâlâ benim oğlum. Ona yeterince mal varlığı bıraktım. Aç kalmayacak. Ama annesinin hayatı boyunca uğruna çalıştığı her şeyi birkaç lüks ev uğruna yok etmesine izin vermeyeceğim.
Selin öfkeyle Kerem’e baktı.
—Bir şey söylesene!
Kerem uzun süre sessiz kaldı.
Sonra önündeki belgeyi masaya bıraktı.
—Babam haklı.
Selin’in yüzü dondu.
Kerem ilk kez aylardır kendisini dışarıdan görüyormuş gibi hissediyordu. Babasının sözlerinden çok, annesinin adını taşıyan vakfı kapatmayı kabul etmiş olması ona ağır gelmişti.
O akşam yemek erken bitti.
Selin ve Kerem eve döndüklerinde tartışmaları saatlerce sürdü.
Selin, Kerem’den babasının kararına karşı dava açmasını istedi.
Kerem reddetti.
İki ay sonra çift boşanmaya karar verdi.
Boşanma sakin olmadı, fakat sonunda ikisi de kendi yollarına gitti.
Selin başka bir şehre taşındı ve yıllar içinde kendi küçük etkinlik şirketini kurdu. İlk kez ailesinin servetine güvenmeden çalışmak zorunda kaldı. Bu deneyim onu değiştirdi. Daha önce küçümsediği insanların ne kadar zor şartlarda yaşadığını anlamaya başladı.
Kerem ise babasının yanında şirkette çalışmaya devam etti, fakat bu kez yönetici koltuğuna hemen oturmadı.
En alt bölümlerden yeniden başladı.
Beş yıl sonra Nihat Bey tamamen emekli olduğunda Kerem şirketin genel müdürü oldu.
Hisselerin büyük bölümü hâlâ vakfa aitti.
Kerem bunu hiç değiştirmedi.
Yalçın Eğitim Vakfı sonraki on yıl içinde binlerce öğrenciye burs verdi. O öğrencilerden bazıları doktor, öğretmen, mühendis ve girişimci oldu.
Nihat Bey seksen yaşına geldiğinde, vakfın desteklediği öğrencilerin mezuniyet törenlerinden birine katıldı.
Yanında Kerem vardı.
Salondaki yüzlerce genç ayağa kalkıp alkışlarken Nihat oğluna dönerek sessizce şöyle dedi:
—İşte annenin bize bıraktığı gerçek miras buydu.
Kerem başını salladı.
O anda ikisi de yıllar önce o lüks restoranda masaya bırakılan dosyanın yalnızca bir şirketin geleceğini değil, bütün ailelerinin hayatını değiştirdiğini biliyordu.
Çünkü bazen insanın miras aldığı en değerli şey para değildir.
Parayla ne yapmayı seçtiğidir.