Meral Yalçın, hayatının ilk yıllarını hatırlamak istemezdi.

Beş yaşındayken annesinin onu terk ettiğine inanarak büyümüştü. Babası onu bir çocuk yuvasına bırakmış, birkaç ay sonra da başka bir şehirde hayatını kaybetmişti. Annesinden ise bir daha haber gelmemişti.

Yıllar sonra Meral kendi emeğiyle büyük bir şirket kurdu. Zengin oldu, saygı gördü, yardım geceleri düzenledi. Özellikle kimsesiz çocuklara destek veriyordu.

Ama kimse onun geceleri hâlâ aynı soruyla uyandığını bilmiyordu:

— Bir anne çocuğunu nasıl bırakır?

Kırk iki yaşına geldiğinde bu sorunun cevabını aramaktan vazgeçmişti.

Ta ki bir yardım gecesinde, kalabalığın arasından küçük bir kız ona doğru yürüyene kadar.

Kızın adı Defne’ydi.

Üzerindeki elbise eskiydi. Ayakkabıları yıpranmıştı. Avucunda ise zinciri kararmış, eski bir cep saati taşıyordu.

— Siz Meral Yalçın mısınız? — diye sordu.

Meral başını salladı.

Defne saati ona uzattı.

— Anneannem ölmeden önce bunu size vermemi söyledi.

Meral kapağı açtı.

İçeride solmuş bir fotoğraf vardı.

Genç bir kadın, kucağında küçük bir kız çocuğu tutuyordu.

Meral’ın nefesi kesildi.

Kadının yüzünü tanımıyordu.

Ama çocuğun sol kaşının üzerindeki küçük doğum lekesini tanıyordu.

Çünkü aynı iz hâlâ kendi yüzündeydi.

Saatin arkasında tek bir isim kazılıydı:

Nermin.

Defne cebinden küçük, eski bir anahtar çıkarıp Meral’ın avucuna bıraktı.

— Anneannem, “Bu anahtar ona neden hiç vazgeçmediğimi anlatacak,” dedi.

Meral’ın gözleri doldu.

— Nermin senin anneannen miydi?

Defne başını salladı.

— Geçen hafta öldü. Babam da iki yıl önce öldü. Şimdi beni çocuk esirgeme kurumuna götürecekler.

Meral artık etrafındaki müziği, konuşmaları, kristal bardakların sesini duymuyordu.

Sadece avucundaki anahtara bakıyordu.

Ertesi sabah Defne’yle birlikte anahtarın bağlı olduğu adrese gittiler.

Şehrin eski mahallesinde, yıllardır kapalı duran küçük bir evdi.

Anahtar üst kattaki ahşap bir sandığı açtı.

İçinden yüzlerce mektup çıktı.

Hepsinin üzerinde aynı isim vardı:

Meral.

İlk mektup otuz yedi yıl önce yazılmıştı.

Nermin, Meral’ın annesiydi.

Meral’ın babası, ayrılık sırasında kızını ondan gizlice almıştı. Nermin aylarca polise, mahkemelere ve hastanelere başvurmuştu. Sonunda ona küçük kızının öldüğü söylenmişti.

Ama Nermin buna inanmamıştı.

Yıllarca aramaya devam etmişti.

Meral’ın soyadı değiştirilmiş, kayıtları başka şehre aktarılmıştı. İz zamanla tamamen kaybolmuştu.

Sandıkta gazete ilanları, resmî başvurular, geri dönmüş mektuplar ve Meral’ın her doğum günü için yazılmış bir not vardı.

Son mektup birkaç ay önce yazılmıştı.

“Meral’im,

Seni hiç bırakmadım.

Bunu bilmeden yaşaman, benim taşıdığım en ağır acıydı.

Defne benim torunum. Babası, senin hiç tanımadığın kardeşin Emre’ydi. Artık onun da kimsesi yok.

Senden onu sevmeni istemiyorum. Sevgi emredilemez. Sadece ona bir şans ver.

Ben sana kavuşamadım. Belki siz birbirinize kavuşursunuz.”

Meral mektubu bitirdiğinde elleri titriyordu.

Yıllarca içinde taşıdığı öfke bir anda çöktü.

Annesi onu terk etmemişti.

Onu aramıştı.

Otuz yedi yıl boyunca.

Meral Defne’ye baktı.

Küçük kız odanın köşesinde sessizce bekliyordu. Meral o bakışı tanıyordu.

Bir yetişkinin birazdan:

“Sen burada kalamazsın,” demesini bekleyen bir çocuğun bakışıydı.

Meral yanına gitti.

— Defne, bugün hiçbir yere gitmiyorsun.

Kız gözlerini kaldırdı.

— Peki nereye gideceğim?

Meral ilk kez hiç düşünmeden cevap verdi:

— Eve.

Resmî süreç aylar sürdü. Meral önce Defne’nin geçici, ardından kalıcı velayetini aldı.

Başlangıç kolay olmadı. Defne geceleri ışığı açık bırakıyor, odasında yiyecek saklıyor, yaptığı her hatadan sonra gönderileceğini sanıyordu.

Meral ona her seferinde aynı şeyi söyledi:

— Burada kalmak için kusursuz olmak zorunda değilsin.

Yıllar geçti.

Defne büyüdü, hukuk okudu ve ailelerinden haksız yere koparılan çocukların davalarında çalışmaya başladı.

Meral ise Nermin Vakfını kurdu. Vakıf, kayıp aile bağlarının bulunmasına ve koruma altındaki çocuklara destek veriyordu.

Eski cep saati vakfın girişine yerleştirildi.

Yanında küçük anahtar duruyordu.

Altında tek bir cümle vardı:

“Bazen bir anahtar kapıyı değil, yıllarca yanlış bildiğin bir hayatı açar.”

Meral annesine kavuşamamış olmanın acısını hayatı boyunca taşıdı.

Ama artık terk edilmiş bir çocuk olduğunu düşünmedi.

Ve Defne de bir daha hiçbir zaman kimsesiz kalmadı.